Πηγαίναμε σε μία γιορτή

Από το Αλμά Ζωής με βοήθησαν πολύ όταν περνούσα την όλη διαδικασία.

Ήθελα να βρω έναν τρόπο να τους πω ευχαριστώ, ήθελα να βάλω έστω και ένα μικρό λιθαράκι για να βοηθηθούν κι άλλες γυναίκες που αντιμετώπιζαν αυτή την ασθένεια.

Ήθελα να βρεθώ μαζί τους. Την ημέρα του αγώνα της προηγούμενης χρονιάς είχα μόλις χειρουργηθεί και δεν γίνονταν να συμμετέχω. Φέτος όμως μπορούσα. Δεν θα το έχανα με τίποτα.

Μπήκα στη ιστοσελίδα να πάρω πληροφορίες. Προσπάθησα να πετύχω κάποια χορηγία αλλά δεν τα κατάφερα.

Έπεσε τότε η ματιά μου στην “ατομική πρωτοβουλία” . Είπα θα το προσπαθήσω και ότι γίνει. Ότι και να γίνει όσο μικρό ή μεγάλο και να είναι θα είναι για καλό.

Ξεκίνησα προωθώντας το υλικό και δίνοντας αιτήσεις εγγραφής όπου μπορούσα. Αρχικά στη δουλειά μου, στους φίλους μου, στους συγγενείς μου, σε μαγαζιά που ψώνιζα.

Οι κόρες μου έδωσαν αιτήσεις και μάζευαν συμμετοχές και δωρεές από τους συμμαθητές τους και τους γονείς τους, τους καθηγητές τους, τους δικούς τους φίλους.

Σιγα σιγα άρχισαν να μου ζητούν αιτήσεις και να δημιουργούν τις δικές τους ομάδες. Η ανταπόκριση ήταν εξαιρετική.

Η μέρα του αγώνα έφτασε.

Όπως και να το είχα βάλει στο μυαλό μου δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που θα ζούσα.

Μέσα στο μετρό, στους δρόμους, στα σκαλιά κόσμος – γυναίκες, άντρες, παιδιά να φορούν τις μπλούζες και τα καπέλα του αγώνα. Αναγνωρίζαμε ό ένας τον άλλον σαν να γνωριζόμασταν από καιρό, χαμογελούσαμε κοιταζόμασταν και ήταν σαν να μιλούσαμε με τα μάτια.

Πηγαίναμε σε μία γιορτή. Σε μία γιορτή για τη νίκη. Τη νίκη γιατί ξέραμε ότι μπορούμε να τρέξουμε πιο γρήγορα από τη σκιά του. ΝΑΙ πραγματικά μπορούμε να το καταφέρουμε.

Μεταφέραμε ένα τόσο σημαντικό μήνυμα: «Η έγκαιρη διάγνωση σώζει ζωές» και ήταν δίπλα μας οι οικογένειες μας, οι φίλοι μας, οι εθελοντές, οι διοργανωτές του αγώνα. Όλοι είχαμε γίνει ένα.

Όλη αυτή η ενέργεια της αγάπης και της υποστήριξης τι άλλο εκτός από χαρά και κυρίως τι άλλο από «ΖΩΗ» θα μπορούσε να προσφέρει?

Είναι σπουδαίο να γνωρίζεις ότι δεν είσαι μόνος!

Ανυπομονώ να το ξαναζήσω!

Έλενα

Μας τρέχει ο Ευθυμίου

Μας τρέχει ο Ευθυμίου

Στις 7 Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ένας πολύ αγαπημένος μας άνθρωπος: σύζυγος, πατέρας, συνεργάτης, φίλος, δάσκαλος, συνοδοιπόρος, αλλά και επιστήμονας με όραμα που ενέπνευσε πολλούς συναδέλφους με τις γνώσεις, τη στάση και το ήθος του. Μας λείπει πολύ και, θέλοντας να τιμήσουμε τη μνήμη του, δημιουργήσαμε μια ομάδα στα πλαίσια του αγώνα Greece Race for the Cure®, τα έσοδα του οποίου διατίθενται για προγράμματα πρόληψης του καρκίνου του μαστού και στήριξης ασθενών με καρκίνο του μαστού.

Το όνομα της ομάδας «Μας τρέχει ο Ευθυμίου» το εμπνευστήκαμε φέρνοντας στο νου δυο στοιχεία του χαρακτήρα του: την οργανωτικότητα και μεθοδικότητα με την οποία προσέγγιζε τις αρμοδιότητες που αναλάμβανε-και ωθούσε και τους άλλους σε αυτό-, αλλά και την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που διέθετε.

Η πρωτοβουλία για τη διοργάνωση της εκδήλωσης ανήκει στους:

  • Csiffary Andrea
  • Ευθυμιου Αλεξ
  • Αγγελή Κατερίνα
  • Σπανού Βίκυ

Φέτος θα τρέξω – Φωτεινή

Φέτος θα τρέξω – Φωτεινή

Πέρυσι έτρεξα με τα δύο μικρά παιδιά μου και τη μπαντάνα στο κεφάλι.

Δεν ντράπηκα καθόλου. Δεν επέλεξα τον καρκίνο.

Φέτος θα τρέξω με τα μαλλιά μου, με την συγκλόνισμένη ψυχή μου, με τη θέληση για ζωή δυνατότερη από ποτέ άλλοτε.

Είμαι στον ένα χρόνο από τη διάγνωση και η ζωή μου άλλαξε.

Το “αχ τα παιδιά μου” μετατράπηκε σε “με αγαπώ τόσο πολύ που θα κάνω το παν για να είμαι καλά και στη συνέχεια να είμαι καλή μητέρα”.

Η ζωή είναι ωραία και μετά τον καρκίνο – Χρύσα

Ήταν Δεκέμβρης του 2013, λίγες μέρες πριν κλείσω τα 40, όταν μπήκε στη ζωή μου ο καρκίνος. Απροειδοποίητα… χωρίς να έχω καμία ένδειξη.

Ήρθε και τα γκρέμισε όλα σε μια στιγμή. Όνειρα, ελπίδες για το μέλλον… Γκρέμισε εμένα, την οικογένειά μου, τους φίλους και συγγενείς που με αγαπούσαν.

Έφερε πόνο. Πολύ πόνο… Σματικό και ψυχικό. Λύπη, αγωνία, άγχος, θλίψη, κατάθλιψη… Κάποια απ’ αυτά έφυγαν, κάποια δεν θα φύγουν ποτέ…
Έφερε όμως κι ανθρώπους καινούριους στη ζωή μου. Με έδεσε με κάποιους παλιούς.

Έφερε στη ζωή μου το ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ!

Όλα φάνταζαν δύσκολα και ακατόρθωτα. Έψαξα βοήθεια. Η τηλεφωνική βοήθεια και στήριξη της ψυχολόγου του συλλόγου ανεκτίμητη.

Τον Σεπτέμβριο του 2014 συμμετείχα για πρώτη φορά στο Greece Race for the Cure®. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι η ζωή δεν τελειώνει με τον καρκίνο.

Τότε ήταν που κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη και ούτε η μόνη που νόσησα από καρκίνο.

Άνοιξε για μένα μια μεγάλη αγκαλιά… αυτή του «Άλμα Ζωής». Πήρα πολλή αγάπη, βρήκα φίλες αληθινές…

Βγήκα απ’ αυτή τη μάχη πιο δυνατή, πιο θαρραλέα. Συνειδητοποίησα πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η ίδια μας η ζωή.

Συνέχισα να ονειρεύομαι… να ελπίζω… να ζω!!!

Πολλές φορές ξεχνάμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή μας και παρασυρόμαστε από την καθημερινότητά μας.
Ξεχνάμε να ζήσουμε…!
Να είστε ευγνώμονες για όσα έχετε ζήσει, για όσα έχετε γευτεί. Τίποτα δεν είναι δεδομένο!!!
Να αγαπάτε τον εαυτό σας!!!
Μην ξεχνάτε να δείχνετε στους αγαπημένους σας πόσο τους αγαπάτε. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα «σ’ αγαπώ» είναι τόσο ωραία και σημαντικά!!

Η Ζ Ω Η είναι εδώ…σήμερα…τώρα…μην περιμένετε να ζήσετε αύριο!!
Χαμογελάστε….η Ζ Ω Η είναι Ω Ρ Α Ι Α!!!
Η Ζ Ω Η είναι Ω Ρ Α Ι Α και μετά τον καρκίνο!!!

Χρύσα

Greece Race for the Cure® 2017 – Το Race που μίλησε στην καρδιά μου

Greece Race For The Cure® 2017.

Το Race που μίλησε στην καρδιά μου, περισσότερο από τα 5 races που έχω συμμετάσχει.

 

Με σύνθημα Be Bold, Be Fearless, Be More, λέξεις-κλειδιά στον προσωπικό μου αγώνα και με την ευχάριστη αποστολή της ψυχαγωγίας του κόσμου που έρχεται να μας στηρίξει, με μια χορευτική παράσταση, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου.

Βλέπετε το 2012, στο 1ο μου race ήμουν φοβισμένη και με το ζόρι είχα καταφέρει να περπατήσω τα 2 χλμ.
2 χρόνια μετά, βλέποντας το αυτοκόλλητο μιας συμμαχήτριας με το μήνυμα «Tον Νίκησα» πήρα τόση δύναμη που ένιωσα fearless. Πέρυσι λοιπόν είχα την ευλογία να συνδυάσω 2 νέα μεγάλα κεφάλαια της μετά καρκίνου ζωής μου, την καινούρια μου αγάπη το swing, με υπέροχους ανθρώπους, συγχορευτές και συμμαχήτριες φορώντας το δικό μου πλέον «Τον Νίκησα». Κι έτσι έγινα more.

Η αποστολή ήταν δύσκολη και η ευθύνη μεγάλη. Να βρεθούν τα άτομα, survivors και καβαλιέροι, που θα δεχθούν να γίνουν μέορς μιας χορευτικής προσπάθειας, αφιερώνοντας αρκετό από τον πολύτιμο χρόνο τους και ενέργεια αφιλοκερδώς, να συσταθεί η ομάδα και να γίνουν τα μαθήματα, με στόχο αφενός να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο που θα ερχόταν να μας στηρίξει και αφετέρου να το απολαύσουμε κι εμείς οι ίδιοι, τόσο κατά την ώρα του performance όσο και κατά τις πρόβες. Είχαμε πολλή δουλειά μπροστά μας και το χρονικό διάστημα ήταν πολύ σύντομο, μόλις 1 μήνας. Η ομάδα συστάθηκε, ρίξαμε πολύ γέλιο και πάρα πολύ ιδρώτα, περάσαμε γεννέθλια και γιορτές μαζί, ξεπεράσαμε μικροτραυματισμούς και απροόπτα και έτσι λοιπόν και οι δέκα γίναμε για ένα μήνα ένα.

Τα κορίτσια είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν μια νέα χαρούμενη δεξιότητα, τα δε αγόρια είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από πολύ κοντά τη δύναμη, τη θέληση και το πείσμα που χαρακτηρίζει μια survivor. Όσο για εμένα, είχα την ευκαιρία να φέρω 2 κόσμους μου κοντά, να δοκιμάσω για πρώτη φορά στη ζωή μου να χορογραφήσω και φυσικά να το μοιραστούμε όλο αυτό με τον κόσμο. Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα ποτέ να έχω για τον εορτασμό της 5ετίας μου.

Το αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού ήταν 10 λεπτά χορού γεμάτα κέφι,χαρά, χαμόγελο και ζωντάνια.
Εάν λοιπόν, αναρωτηθήκατε ποτέ, εάν γίνεται μια εμπειρία με καρκίνο, να φέρει στο δρόμο σας μοναδικές στιγμές πλημμυρισμένες με υπέροχα συναισθήματα και να γεννήσει ευκαιρίες, οδηγώντας σας σε μονοπάτια που ούτε καν είχατε φανταστεί ποτέ, σας λέω εκ πείρας, πως ΝΑΙ. ΓΙΝΕΤΑΙ.

Να είστε όλοι καλά.

Ελένη – Το Race For the Cure είναι για μένα ένα σύμβολο

Με λένε Ελένη και βίωσα τον καρκίνο μαστού πριν δυο χρόνια, στα 26 μου. Ήταν το χαστούκι που μου έδωσε ο εαυτός μου για να παραδεχτώ ότι τον παραβίαζα, ενοχοποιώντας τον για αυτό που είναι.

Το Race For the Cure είναι για μένα ένα σύμβολο. Όπως βιώνεις τον καρκίνο και στην πραγματικότητα είσαι μόνος σου, εσύ και οι δυνάμεις σου, και λες «σφίξε δόντια λίγο ακόμα και θα τα καταφέρεις, μπορείς», έτσι είναι κι αυτός εδώ ο αγώνας δρόμου. Όσοι τρέχουμε για τον σκοπό αυτό τρέχουμε με συγκίνηση, που μια οργάνωση εδώ και 10 χρόνια βάζει τους άλλους λίγο στη θέση μας, μας τιμάει και μας αναδεικνύει ως μαχήτριες.

Μέσα από την εμπειρία του καρκίνου έμαθα να σέβομαι περισσότερο το σώμα και τα όριά μου. Επανεξέτασα τους ανθρώπους γύρω μου και έμαθα να στέκομαι στα δικά μου πόδια και ΜΟΝΟ. Όπως κάνουμε και στον αγώνα δρόμου.

Τα σημάδια παντού στο κορμί μου είναι το τίμημα για να πάρω πίσω τη ζωή μου και να της αλλάξω πορεία. Γιατί μέσα από τον καρκίνο είμαι πλέον πιο ήρεμη κι ευτυχισμένη.

Να αγαπάτε τον εαυτό σας βαθιά. Μόνο αυτόν έχουμε.